به اندازه ای بزرگ شده ام که ده ماه پیش، وقتی پزشک پدرم گفت پدرت دیگر نمی تواند حرکت کند و عنوان فلج اندام تحتانی وارد پرونده ی پزشکی اش شد، حدس می زدم یک روزی، در خانه ی مان پدرم در حالی که روی صندلی پلاستیکی در حمام نشسته است و مادرم به سرعت تنش را

قرار است به استادم بگویم دا دا دا دام. برگه های دا دا دا دام کف اتاق پخش هستند. اتودها، اما احساس می کنم حتی اگر تمام دنیا هم بیایند و پشتم بایستند، باز هم نمی توانم تکیه کنم و بلند شوم و روی شانه ی استادم بزنم و بگویم "هی، من مسئله را به شیوه ی خودم